Het milieu: onze privacy de prullenbak in!

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, wij gooien onze privacy letterlijk in de prullenbak! Staan jullie er wel eens bij stil wat voor (nuttige) informatie de inhoud van een prullenbak kan bevatten?

Afvalscheiden

Via de landelijke overheid is bepaald dat we in 2020 zo’n 75% van ons huishoudelijk afval moeten scheiden. Dit wordt ondermeer via de lokale overheid, de gemeente, afgedwongen door het gebruik van verschillende mini containers. Deze containers worden in de volksmond ook wel kliko genoemd. Met behulp van deze verschillende kliko’s scheiden wij in Almere inmiddels ons GFT (groente, fruit en tuinafval), oudpapier, plastic (incl. blikken en drinkpakken) en het overige afval. Daarnaast gaan lege flessen naar de glasbak of het statiegeld inzamelpunt. We zijn dus druk met het scheiden van ons afval.

Wij plaatsen onze containers op een voor ons zo handig mogelijke bereikbare plek. Door hun formaat worden de containers veelal buiten in de tuin geplaatst. Als ik naar mijn eigen situatie kijk, staan de mijne in mijn voortuin. Voor mij is het doorgaans eenvoudiger om even de voordeur te openen, dan de schuifpui aan de achterkant van mijn woning te openen. En dan heb ik het nog niet over het feit dat het aan de straat zetten van de bakken ook handiger is. Gemak dient de mensen zullen we maar zeggen.

De laatste tijd sta ik er steeds vaker bij stil dat de inhoud van deze containers veel over mij kan vertellen. Misschien een ver gezochte gedachte, maar trek je container maar eens open! De papier- en plastic containers zitten vol met verpakkingen van levensmiddelen en andere producten die wij kopen. De GFT bak vertelt ons wat voor groente en/of fruit we allemaal eten, we gooien immers de resten netjes weg. Dit kan waardevolle informatie zijn voor belanghebbende.

Onze privacy

Misschien vind je het nog steeds een vergezochte gedachten, maar ik denk dat wij meer prijsgeven dan we beseffen. Naast de uitgelezen kranten en tijdschriften gooien we ook lege enveloppen, brieven met persoonsgegevens of andere documenten met privacy gevoelige informatie weg in de papiercontainer. We vertrouwen er allemaal op dat niemand iets met deze documenten gaat doen, maar zeker weten doen we het niet. Bij mij staan de containers immers toegankelijk in de voortuin.

Om te voorkomen dat privacy gevoelige informatie te lezen is door onbevoegden, kan je deze documenten in kleine stukjes scheuren en dan weggooien. Zelf gebruik ik er een papier shredder voor, want daarmee kan ik snel meerdere papieren tegelijk in lange strookjes “knippen”.

Bewustwording

Mijn gedachten zijn eigenlijk helemaal niet vergezocht, want ik denk dat de meeste van ons niet vergenoeg denken. We roepen allemaal dat we onze privacy erg belangrijk vinden, maar als het op gemakzucht of gratis producten (zie mijn blog “Hoe ga jij om met je privacy?“) dan “geven” wij onze privacy meteen weg. We zijn ons niet bewust genoeg van de hoeveelheid informatie die wij onbedoeld delen, ook via de kliko.

Dat brengt mij bij nog een ondergeschoven kindje: het maken van een veilige (beveiligde) reserve kopie van al je belangrijke digitale documenten! Hierover zal binnenkort een blog verschijnen.

Hoe ga jij om met jouw privacy?

Als het gaat om onze privacy, dan zijn wij allemaal heel stellig. Onze privacy is heel belangrijk, moet beschermt worden en mag niet op straat komen te liggen. Echter geven wij (on)bewust onze privacy gevoelige informatie zomaar weg. Zijn wij ons daar eigenlijk wel bewust van?

Onbewust of bewust?

De sociale media is niet meer weg te denken uit ons leven. Er zijn mijn weinig mensen die geen enkele van deze media gebruiken. Denk hierbij aan Facebook, Twitter of Instagram, we kennen en gebruiken er allemaal wel eentje. Op deze sociale media delen wij onbewust heel veel waardevolle informatie. Daarnaast installeren wij zonder na te denken allerlei (gratis) apps die ons gedrag moeiteloos volgen en registreren.

Zodra we iets gratis kunnen krijgen, denken wij kennelijk niet meer na. We geven zonder problemen belangrijke persoonlijke gegevens (gratis) weg. Ik doe er ook aan mee, maar begin steeds meer na te denken om hiermee te minderen. Maar hoe doe je dat?

Het gebruik van Facebook en Instagram is daar een goed voorbeeld van. Zij slaan ons gedrag op en gebruiken (of verkopen) deze gegevens om ons gericht te bestoken met advertenties. Onbewust hebben wij hier zelf toestemming voor gegeven, want wij hebben immers de algemene voorwaarden geaccepteerd (maar niet gelezen). Doe je niet mee, dan mis je een hoop … tenminste zo ervaar ik het.

Biologische data

Nu een gezonde en sportieve levenstijl is helemaal trending is, worden er steeds meer apps en website ontwikkeld die ons daarbij ondersteunen. Zo sport ik met een horloge van Garmin die onder andere mijn hartslag, afstand, snelheid en locatie vastlegd. Deze gegevens worden gesynchroniseerd met mijn account op hun website en kan gedeeld worden op de diverse sociale media. Weten wij eigenlijk wel wat Garmin met al deze informatie doet? Ik niet, want ik wil gewoon mijn gegevens bijhouden. Toch maar eens nakijken dus?

Nike heeft al hardloopschoenen uitgerust met een sensor die samenwerkt met een app voor de iPhone. De gegevens die hiermee worden vastgelegd komt zo ook bij Nike terecht. Hoewel de gegevens nu volgens mij nog niet verkocht worden, weet je nooit wat er in de toekomst wel mee gebeurd. Zo staat deze data in Amerika, waardoor de NSA deze data kan opeisen. En het ergste in deze is, wij hebben zelf betaald voor deze extra gadget in deze hardloopschoenen! Wil je dat wel?

Google kijkt mee

Wisten jullie dat Google, groot geworden met hun zoekpagina, eigenaar is van het bedrijf Nest Labs? Dit is de producent van de slimme zelflerende thermostaat Nest. Een thermostaat die ons gedrag leert kennen en daardoor ons huis optimaal kunnen verwarmen. Deze Nest deelt zijn kennis online, zodat wij hem kunnen bedienen met een app. Google dringt letterlijk ons leven binnen via allerlei apparaten en applicaties. Hoe veilig zijn deze gegevens?

Ik heb niets te verbergen

Dit roep ik regelmatig, maar eigenlijk is dat een hele naïeve opmerking. Ons gedrag, dus ook mijn gedrag, is goud waard. We hebben eigenlijk meer te verbergen dan we zelf denken. We moeten ons er ook meer bewust van worden en daar naar handelen. We hebben genoeg te verbergen, maar hoe doe je dat?

Zo wil Achmea korting geven op een autoverzekering, maar daarvoor moeten wij een apparaatje in onze auto die ons rijgedrag wil volgen. Een voorbeeld waaruit blijkt dat onze data, in dit geval rijeigenschappen, heel veel geld waard is. Ze geven echt geen korting omdat een verzekeringsmaatschappij ons aardig vinden. Ze willen gewoon winst maken, dus die korting wordt met de verkoop van deze gegevens terugverdiend.

Dilemma

We hebben dus permanent een (on)bewuste dilemma rond om onze privacy. We zeggen dat we het heel belangrijk vinden, maar delen (on)bewust toch heel veel waardevolle informatie. Het is eigenlijk niet tegen te gaan, want we gaan allemaal (on)bewust mee met alle online ontwikkelingen. Steeds meer apparaten worden gekoppeld aan een Wifi-netwerk of het internet voor extra functionalieteiten die we graag willen gebruiken.

Onlangs moest ik een nieuwe wasmachine en droger kopen. De verkoper was erg enthousiast over twee bepaalde modellen die via het Wifi-netwerk met elkaar kunnen communiceren. De droger krijgt dan door wat voor was er in de wasmachine zit. En ander merk had zelfs een mogelijkheid om je apparaten te bedienen via je smartphone. De verkoper wist alleen niet of al deze informatie richting de fabrikant doorgespeeld wordt.

Portretrecht en straatfotografie

Disclaimer: deze blog is gebaseerd op diverse bronnen. Ik ben alleen geen jurist, dus is deze blog niet getoetst aan de wet. Deze blog geeft slechts een beeld van mij op het portretrecht en straatfotografie, maar er zijn geen rechten aan te ontlenen.

Ik heb het nu al een paar keer meegemaakt dat er in de stad ongevraagd en soms zelfs stiekem foto’s gemaakt worden van mijn dochter. Op zich heb ik daar niet zoveel moeite mee, maar wel als er echt een close-up portret van haar gemaakt wordt. Ik vraag dan altijd vriendelijk of ze de foto willen verwijderen, maar mag ik dat wel? En mogen zij wel een portretfoto maken van mijn dochter?

“Portretrecht en straatfotografie” verder lezen

Mag ik jou zomaar fotograferen en publiceren?

Jij loopt nietsvermoedend door het centrum lekker te winkelen en te kletsen met vriendinnen. Mag ik jou dan zomaar fotograferen en daarna de foto publiceren? Ja dat mag, mits ik geen inbreuk maak op je privacy. In een winkelstraat ben je als winkelend publiek onderdeel van het straatbeeld en daardoor maak ik geen inbreuk op je privacy, dus het mag. Je bevindt je in een publiek vrije ruimte.

Publieke ruimtes

In de volksmond geldt dat publieke ruimtes vrij toegankelijk zijn voor het publiek. De meeste publieke ruimtes zijn in de open lucht, maar dat hoeft niet altijd zo te zijn. Openbare overheidsgebouwen behoren ook tot de publieke ruimtes, terwijl openluchtzwembaden hier over het algemeen niet toe behoren.

Is een bibliotheek dan zo’n publieke ruimte waar je gewoon gefotografeerd mag worden? Nee, zodra je een gebouw binnenloopt is de kans groot dat je te maken krijgt met huisregels. Een bibliotheek wordt ook wel een semi-publieke ruimte genoemd en de kans is daarbij groot dat er huisregels gelden. Als je bijvoorbeeld de Albert Hein inloopt, zie je naast de entree symbolen staan waaruit blijkt dat je er niet mag fotograferen.

Semi-publieke ruimtes

Semi-publieke ruimtes hebben doorgaans huisregels. Ze worden vaak duidelijk gecommuniceerd, maar soms ook niet. Je kan er maar beter van uitgaan en ernaar vragen, want dit voorkomt eventuele problemen achteraf.

Hoe herken ik een semi-publieke ruimte? Heel simpel gezegd: het is een ruimte, een plaats, waar je niet onbeperkt kan verblijven. Hiermee bedoel ik dat deze ruimtes beperkingen hebben als openingstijden, toegangscontrole, toegangsprijzen, bedoeld voor een bepaalde groep, et cetera. Een evenement dat eenmalig op een openbare plaats wordt gehouden, heeft vaak enige vorm van een omheining en een bepaalde toegang tot het terrein. Daarnaast hebben evenementen een vergunning gekregen van de gemeente en daarmee het recht gekregen om huisregels op te stellen.
Het verschil is tussen semi-publiek en publiek dus niet altijd duidelijk.

Commercieel gebruik

Mogen foto’s commercieel gebruikt worden? Dat hangt ervan af of de gefotografeerde persoon zich kan beroepen op het portretrecht. Oftewel: de context van de foto is van belang of de fotograaf de foto kan gebruiken voor commerciële bedoelingen. Voor een in opdracht gemaakte foto moet je altijd toestemming vragen, maar voor een foto gemaakt in een publieke ruimte hoeft dit niet altijd.

Sportfotografie

De afgelopen jaren heb ik een aantal sportevenementen gefotografeerd. Hiervoor heb ik al dan niet een accreditatie aangevraagd om zo mijn intenties duidelijk te maken. Zo heb ik de foto’s de fietsevenementen De Omloop Flevoland en Toer de Almere via een webshop te koop aangeboden. De foto’s had ik op de openbare weg gemaakt en gepubliceerd in een webshop onder de naam van het evenement. Dit is toegestaan, want de deelnemers zijn in de context van het evenement gepubliceerd.

Tijdens de Triatlon van Almere had ik een perskaart om op het evenemententerrein foto’s te kunnen maken. Hier had ik duidelijk te maken met huisregels en die beperkten mij in het gebruik van de foto’s. Deze foto’s mocht ik niet te koop zetten, want dat recht was verkocht aan een bedrijf dat gespecialiseerd is in sportfotografie.

Hoe ga ik ermee om?

In het kader van algemene nieuwsgaring en vrijheid van meningsuiting kan je eigenlijk altijd wel fotografen. Vaak mag je die foto’s ook publiceren en/of verkopen. Als er enige vorm van onduidelijkheid is, stel ik mij bescheiden op. Liever onnodig gevraagd dan verlegen zitten met gedoe …

… met respect en begrip bereik ik het resultaat! Dat is mijn fotografie!