Waarom klaag jij eigenlijk?

Ik schrijf deze blog bewust aan jou, want ik wil graag dat jij leest waarom vrijwilligers zo belangrijk zijn. Sinds kort ben ik namelijk toegetreden tot het Almererunners team, een hardloopgroep in Almere, die zich onderscheid van andere hardloopgroepen. Met een duidelijke filosofie organiseert deze groep gratis meerdere trainingen per maand. Ook hier wordt weer geklaagd over het gevoerde beleid. We doen het vrijwillig en daarom is klagen niet echt gepast. Dat wil ik graag uitleggen aan jou.

Dankbaar

Zelf ben ik heel dankbaar dat vrijwilligers zich inzetten voor een sportvereniging, evenement of iets anders. Zonder vrijwilligers hebben veel verenigingen geen bestaansrecht en kunnen de meeste (sport)evenementen niet georganiseerd worden.

Zonder hun hulp kan jij niet genieten van deze sporten en de daarvoor geörganiseerde evenementen. Het bekertje water dat ze aan je geven, de medaille die je aangereikt krijgt en het verzorgen van trainingen zijn slechts voorbeelden hiervan.

Mijn vrijwilligers werk

Om iets voor de sport terug te doen, heb ik onlangs een dag langs het parcours gestaan van de triatlon. De dankbaarheid die je van de atleten krijgt, is groots. De meeste atleten bedankte ons voor het aanrijken van een bidon water of een banaan. Dit gevoel wil ik volgend jaar weer beleven.

Inmiddels maak ik ook deel uit van het Almererunners-team. Ik wil mij graag inzetten voor deze groep, want ik beleef zelf veel plezier met het hardlopen. Gezammelijk zetten wij de lijnen uit voor deze hardloopgroep en organiseren wij trainingen en evenementen voor jou. Als groep beheren wij ook een website en een Facebook groep. Het is erg leuk om niet alleen zelf te trainen, maar ook training te geven aan jou. Ook hier zijn leden heel dankbaar voor.

De keerzijde

De dankbaarheid die ik daarvoor terug krijg, motiveert om door te gaan met vrijwilligerswerk. Niet alleen voor de Almererunners, maar ook voor andere (sport)evenementen. Echter is het niet altijd dankbaar werk. Ik wil zeker niet klagen, maar ik hoop dat jij je realiseert dat vrijwilligers zich belangeloos inzetten voor jou. Hun vrijetijd, mijn vrijetijd dus, wordt besteed voor het plezier van jou.

Jouw vraag

Eigenlijk zit er achter het geklaag altijd een achterliggende vraag. Je klaagt om iets, omdat jij je verbonden voelt met hetgeen waarover je klaagt. Je wilt er kennelijk toch bij horen, toch? Ik begrijp dus niet dat jij loopt te klagen. Door te klagen zet jij je eigenlijk al buitenspel, want die vrijwilligers zitten niet op jouw geklaag te wachten. Dit terwijl je er eigenlijk bij wilt horen.

Gelukkig zijn er ook mensen die onze inzet wel waarderen. Zij stellen vragen, geven concrete feedback of komen ons helpen. Doe dat ook eens, want dan wordt jij ook bedankt en gewaardeerd!

Jouw uitdaging is het formuleren van de juiste vraag in plaats van al dat geklaag!

Portretrecht en straatfotografie

Disclaimer: deze blog is gebaseerd op diverse bronnen. Ik ben alleen geen jurist, dus is deze blog niet getoetst aan de wet. Deze blog geeft slechts een beeld van mij op het portretrecht en straatfotografie, maar er zijn geen rechten aan te ontlenen.

Ik heb het nu al een paar keer meegemaakt dat er in de stad ongevraagd en soms zelfs stiekem foto’s gemaakt worden van mijn dochter. Op zich heb ik daar niet zoveel moeite mee, maar wel als er echt een close-up portret van haar gemaakt wordt. Ik vraag dan altijd vriendelijk of ze de foto willen verwijderen, maar mag ik dat wel? En mogen zij wel een portretfoto maken van mijn dochter?

“Portretrecht en straatfotografie” verder lezen

Hoe beleef ik mijn liefde voor eten, wijn en sporten?

Het is nogal een uitdaging, mijn liefde voor culinair eten, mooie wijnen en ook nog presteren bij het sporten. Het is een soort haat liefde verhouding, want hoe kan je ’s avonds volop genieten als je de volgende dag wilt presteren?

Mijn aversie tegen …

Allereerst moet ik even kwijt, ik heb een aversie tegen dieet methodes om af te vallen, theorieën die enkele ingrediënten verbieden, mij de wet voorschrijven, etc. Ik heb niets met dieet goeroes die mediageil zijn … sorry Sonja!

Ik heb ook een aversie tegen hypes! Bijvoorbeeld een hype rond de powerfood (superfood). Nu geloof ik best dat bepaalde producten beter voor je zijn, maar om het nu te verkopen als het walhalla? En is het al een powerfood? De Keuringsdienst van Waarde heeft hier een mooie uitzending over gemaakt: klik hier!

Bewuste keuzes …

Ik geloof dat iedereen zelf in staat is om te kiezen waar hij of zij baat bij heeft. Alles wat wij onszelf en onze kinderen te eten en drinken geven is een eigen keuze. Alles wat je in je mond stopt, zelfs als je niet precies weet wat je eet, dan doe je dit bewust.

Enkele jaren geleden hebben Daphne en ik besloten om minder vlees te gaan eten. Dit wilde we bereiken door minder grote porties te serveren, maar ook door vaker vegetarisch of vis te eten. Daar houden wij ons tot op heden nog steeds aan en dat is absoluut geen straf! Helaas is ook deze keuze is tegenwoord een trend en bestempeld met een hype-naam: flexitarier.

De knop om …

Iedereen heeft dat knopje om hem om te draaien. Het knopje om te besluiten die zak chips in de winkel te laten liggen en voor een gezonder alternatief te kiezen. We zijn alleen gewoonte dieren en volgens onze eigen patronen. Je moet dus wel een keer bewust de keus maken en op ontdekkingstocht gaan.

Zo hebben wij anderhalf jaar geleden onze frituurpan ingeruild voor een Tefal Actifry. Onze frietjes en gebakken aardappeltjes komen nu permanent uit dit apparaat. Dat scheelt een hoop (frituur)olie!

De verleiding …

De verleiding blijft er altijd. De kiloknallers in de supermarkt staan goed in het zicht. De kant en klaar maaltijden liggen verlijdelijk naast de verse groenten. En dat blik soep is natuurlijk ook wel makkelijk om op te warmen. Het wordt ons dus wel heel makkelijk gemaakt.

Zo simpel als ik het nu voorspiegel, is het natuurlijk niet. We zijn door de jaren heen verslaafd geraakt aan toegevoegde suiker, zout en vet, de drie belangrijkste smaakmakers. Behalve het feit dat deze stoffen verslavend zijn, zijn ze goedkoper dan wanneer je uitsluitend natuurlijke producten gebruikt.

We zijn verslaafd geraakt aan de keuzes van fabrikanten om pure ingrediënten te vervangen door goedkope alternatieven. Daarbij hebben ze de juiste verhoudingen gekozen, waaraan wij verslaafd zijn geraakt. Mijn eigen ervaring is dat we onze gewoontes maar lastig doorbreken voor een ontdekkingsreis naar een vernieuwde manier van eten. Hierbij speelt de betaalbaarheid hier ook een grote rol. Zolang wij als consumenten geen signaal afgeven, zal hier ook niets in veranderen.

De uitdaging …

Dat is nou net onze uitdaging: het vinden van een mooie balans tussen de traditionele “ongezonde” en de “gezonde” keuken. Wij zijn op zoek naar een balans met gezonder eten en drinken, waarbij we voor een gedeelte voor biologisch producten kiezen. Niet meer elke dag vlees of vis, maar ook gedeeltelijk vegetarisch … dit met verse producten en zo min mogelijk toegevoegde ingrediënten. Een leuke en leerzame uitdaging!

Mijn andere uitdaging is mijn liefde voor culinair eten met een mooie wijn erbij te combineren met mijn ambities op het gebied van sporten. Mijn verleiding zit hem in het uitgebreid koken voor mijn gezin en/of vrienden en dan lekker tafelen met meerdere gerechten begeleid met een goed glas wijn. Dat is een uitdaging op zich, maar niet te combineren met een hardloop wedstrijd of pittige training de dag erna.

De combinatie …

Het antwoord is het sluiten van een compromis. Een compromis met mezelf, want ik wil eigenlijk beide … presteren en genieten van het bourgondische leven. Kan dat niet beide dan? Ja en nee … niet tegelijk in ieder geval, want de avond voor een wedstrijd is het niet verstandig om uitgebreid te dineren met een passende wijnen. Het is niet verstandig om gezellig met je vrienden te bieren tot in de kleine uurtjes als je de volgende dag een wedstrijd moet lopen.

Oftewel, het is plannen en binnen je planning rekening houden met mijn sportieve ambities. De balans tussen “ongezond” en “gezond” slaat steeds meer over naar “gezond”. Deze weg zijn we vorig jaar al ingeslagen en daarmee gaan we in 2015 mee verder. Zo krijgen we binnenkort ook onze slowjuicer!

Tips voor een kleurrijke fotoreis naar Marrakech!

Inmiddels is het ruim een week na mijn fotoreis naar Marrakech. Ik heb mijn foto’s al meerdere keren bewonderd, een deel al bewerkt en over mijn reis verteld. Ondanks mijn kritisch woord in mijn vorige blog, blijft Marrakech een zeer fotogenieke stad met veel kleur. Aan de hand van mijn ervaringen en foto’s geef ik enkele tips, want je kan er zeker hele mooie foto’s maken!

Wat neem je mee?

Kleding

Stem je kleding af op het seizoen! Als je in de winter gaat, houd dan rekening met het feit dat het koud kan zijn in Marrakech. In ons geval was het overdag met het zonnetje erbij zo’n 20 graden, maar zodra je in de schaduw liep was het een stuk frisser. Overdag volstond een shirt met een (dunne) trui prima, maar ’s avonds hadden wij toch een extra jack of fleece trui aan. Kijk niet gek op als je de bevolking met dikke winterjassen, sjaals en/of mutsen zit lopen. Het was immers winter!

Je fotoapparatuur

Welke lenzen neem ik mee? Ik vond het lastig om de juiste keuze te maken. Deels vanwege het feit dat ik niet wist wat ik kon verwachten en anderzijds was het een keuze tussen een zware of lichte tas. Het werd uiteindelijk een standaard zoom-objectief, een telelens en een lichtsterke lens. Dit bleek de juiste keuze!

Ik heb het meeste gebruik gemaakt van mijn standaard zoom-objectief. Met een bereik van groothoek tot enige zoom, kon ik prima uit de voeten in de smalle straten van Marrakech, maar ik gebruikte hem ook bij het fotograferen van architectuur. Eigenlijk zijn de meeste foto’s met deze lens gemaakt. Mijn telelens gebruikte ik voornamelijk om details te fotograferen. Tot slot was ik ook erg blij met mijn bijzonder lichtsterke lens. In de donkere Souks heb ik deze regelmatig op mijn camera geschroefd, met schitterende resultaten als gevolg.

Tips voor het fotograferen

Onopvallend

De belangrijkste tips: fotografeer onopvallend! Mijn telelens gebruikte ik ook om minder opvallend te fotograferen. Hiermee voorkwam ik dat mensen door kregen dat ik ze aan het fotograferen was. Dit is aardig gelukt, maar zo’n lens is niet handig in de smalle straatjes van de Médina. Daar gebruikte ik afwisselend de Live View mode van mijn camera of maakte ik foto’s terwijl mijn camera voor mijn buik hing. Handig hierbij is een grip, want dan zien de mensen niet dat je vinger op de bovenste ontspanknop in de aanslag zit.

Maak contact

Contact maken klinkt lastiger dan het is. Zelf als je geen Arabisch of Frans spreekt, kan je gemakkelijk ook contact maken. Door oogcontact te maken en te wijzen op je camera, maak je duidelijk dat je een foto wilt maken. Het geeft geen garantie op een foto, maar je voorkomt er een hoop boze en geïrriteerde personen mee.

Onze reisleider gaf verder aan dat we arme mensen geen geld moesten geven. Geef ze liever brood (een geschenk van god) en water om daarna een foto te mogen maken. Of koop iets in een winkeltje om daarna een foto er van te maken. Deze tips hebben wij toegepast, met als resultaat een paar mooie closeups van de mensen uit Marrakech.

Zon en schaduw

Een andere uitdaging voor ons was het zonovergoten weertje. Bijf dagen lang hadden wij een strak blauwe lucht en daardoor hard zonlicht en veel schaduwpartijen. In zulke situaties is het extra opletten hoe het met de belichting van je foto’s gaat.

Midden in de Médina’s heb je overwegend schaduw. Dat is zeker geen nadeel, want hierdoor ben je het harde licht van de zon kwijt. Echter in de smalle straatjes was er van tijd tot tijd ook weinig licht. Als je dan niet wilt flitsen (zoals ik), zul je daar in de belichting rekening mee moeten houden.

Andere steden

Uiteraard zijn deze tips ook van toepassing op veel andere stedentrips, maar mijn fotoreis naar Marrakech was mijn inspiratie om deze blog te schrijven. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en foto’s!

Fotograferen op een zonnige dag!

Onlangs had ik een opdracht om foto’s te maken bij een babyshower. Met een vrolijke groep van vijftien dames liepen wij het Beatrixpark te Almere in. “Waar wil je beginnen?” vroeg één van de dames aan mij. “Op een plekje waar veel schaduw is,” was mijn antwoord. Op dat antwoord hadden de meeste dames niet gerekend dus ik stond tegenover een aantal vragende gezichten. “De zon schijnt toch, waarom kies je dan voor de schaduw?”

“Fotograferen op een zonnige dag!” verder lezen