Werken met AGILE/Scrum, mijn ervaring

Geen traditionele projectleider

Afgelopen dagen heb ik mijn eerste ervaringen opgedaan met het werken volgens Agile/Scrum. Een geheel andere projectmethodiek dan bijvoorbeeld het traditionele Prince2. Geen traditionele projectleider meer, maar een zogenaamde Scrum Master. Geen uitgebreid plan van aanpak meer, maar een Project Backlog waarop alle te realiseren project onderdelen (user stories) staan. En tot slot is er een projectteam dat volledig beschikbaar is voor het project.

“Werken met AGILE/Scrum, mijn ervaring” verder lezen

Wat een warme “ontvangst” op LinkedIn!

“Ik kwam jouw profiel tegen op LinkedIn en werd er enthousiast van. Wat een warme “ontvangst” en een bijzondere combinatie van vakgebieden: IT proces management en fotografie. Leuk, en wat goed dat je daarin de combinatie zoekt, ik ben heel benieuwd wat daarvan de effecten zijn in de praktijk. Zou ik je eens mogen bellen?”

Deze alinea is de opening van een e-mail die afgelopen week in mijn mailbox viel. Het bericht was afkomstig van de eigenaar van klein consultancy bedrijf op het gebied van kwaliteitsmanagement. een vakgebied waar ik vooral bij mijn vorige werkgever de nodige kennis en ervaring van heb opgedaan. De vraag die blijft hangen is: Wat daarvan de effecten zijn in de praktijk?

De effecten in de praktijk

Op mijn LinkedIn profiel schrijf ik: “Mede door mijn ervaring als semi-professioneel fotograaf ben ik gespecialiseerd in het visualiseren van situaties.” Daar zit ook de kern van deze twee vakgebieden. Eén goede foto zegt meer dan 1000 woorden, dat zal je met me eens zijn. Op de vraag hoe je nieuwe auto eruit ziet, laat men liever een foto zien. Dat geldt ook voor het beschrijven van processen. Wanneer je het juiste verhaal herkent in mijn beeld, dan is mijn missie geslaagd!

Visualiseren

In beide gevallen gaat het erom de situatie te visualiseren. Om die goede foto te maken, heb je niet alleen te maken met het onderwerp. De omgeving is minstens net zo belangrijk, want deze is mede bepalend voor de composite van de foto. Om een goed proces uit te kunnen tekenen, moet je weten hoe de omgeving van invloed is op dat proces. Dit kan ik bereiken doordat ik afstand neem en alle informatie rustig op mij in laat werken. Het beeld dat ontstaat, vertaal ik naar een proces schema dat het verhaal verteld.

Pragmatisch

Een andere overeenkomst is de vereiste pragmatische aanpak. Bij het maken van een foto reportage wordt er van mij verwacht dat ik na een korte kennismaking direct aan de slag ga. En als proces manager moet ik staat zijn snel en volledig een proces in kaart te brengen. In beide gevallen heb ik te maken met andere mensen, mijn klanten. Het is dus van essentieel belang dat het beeld door hun wordt herkend. Een foto moet hun verhaal vertellen en een proces de werkelijkheid.

Houding

Wanneer ik niet over sterke communicatieve – en sociale vaardigheden zou beschikken, dan zou het onmogelijk zijn om mij hierin staande te houden. Waar ik bij mijn fotografie ken ik lang niet al mijn klanten en zijn ze allemaal verschillend. Als proces manager heb ik zowel met vaste stakeholders, als met verschillende “gebruikers” van het proces.

Jullie zullen mijn open, eerlijke en positieve houding ervaren!

Het milieu: onze privacy de prullenbak in!

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, wij gooien onze privacy letterlijk in de prullenbak! Staan jullie er wel eens bij stil wat voor (nuttige) informatie de inhoud van een prullenbak kan bevatten?

Afvalscheiden

Via de landelijke overheid is bepaald dat we in 2020 zo’n 75% van ons huishoudelijk afval moeten scheiden. Dit wordt ondermeer via de lokale overheid, de gemeente, afgedwongen door het gebruik van verschillende mini containers. Deze containers worden in de volksmond ook wel kliko genoemd. Met behulp van deze verschillende kliko’s scheiden wij in Almere inmiddels ons GFT (groente, fruit en tuinafval), oudpapier, plastic (incl. blikken en drinkpakken) en het overige afval. Daarnaast gaan lege flessen naar de glasbak of het statiegeld inzamelpunt. We zijn dus druk met het scheiden van ons afval.

Wij plaatsen onze containers op een voor ons zo handig mogelijke bereikbare plek. Door hun formaat worden de containers veelal buiten in de tuin geplaatst. Als ik naar mijn eigen situatie kijk, staan de mijne in mijn voortuin. Voor mij is het doorgaans eenvoudiger om even de voordeur te openen, dan de schuifpui aan de achterkant van mijn woning te openen. En dan heb ik het nog niet over het feit dat het aan de straat zetten van de bakken ook handiger is. Gemak dient de mensen zullen we maar zeggen.

De laatste tijd sta ik er steeds vaker bij stil dat de inhoud van deze containers veel over mij kan vertellen. Misschien een ver gezochte gedachte, maar trek je container maar eens open! De papier- en plastic containers zitten vol met verpakkingen van levensmiddelen en andere producten die wij kopen. De GFT bak vertelt ons wat voor groente en/of fruit we allemaal eten, we gooien immers de resten netjes weg. Dit kan waardevolle informatie zijn voor belanghebbende.

Onze privacy

Misschien vind je het nog steeds een vergezochte gedachten, maar ik denk dat wij meer prijsgeven dan we beseffen. Naast de uitgelezen kranten en tijdschriften gooien we ook lege enveloppen, brieven met persoonsgegevens of andere documenten met privacy gevoelige informatie weg in de papiercontainer. We vertrouwen er allemaal op dat niemand iets met deze documenten gaat doen, maar zeker weten doen we het niet. Bij mij staan de containers immers toegankelijk in de voortuin.

Om te voorkomen dat privacy gevoelige informatie te lezen is door onbevoegden, kan je deze documenten in kleine stukjes scheuren en dan weggooien. Zelf gebruik ik er een papier shredder voor, want daarmee kan ik snel meerdere papieren tegelijk in lange strookjes “knippen”.

Bewustwording

Mijn gedachten zijn eigenlijk helemaal niet vergezocht, want ik denk dat de meeste van ons niet vergenoeg denken. We roepen allemaal dat we onze privacy erg belangrijk vinden, maar als het op gemakzucht of gratis producten (zie mijn blog “Hoe ga jij om met je privacy?“) dan “geven” wij onze privacy meteen weg. We zijn ons niet bewust genoeg van de hoeveelheid informatie die wij onbedoeld delen, ook via de kliko.

Dat brengt mij bij nog een ondergeschoven kindje: het maken van een veilige (beveiligde) reserve kopie van al je belangrijke digitale documenten! Hierover zal binnenkort een blog verschijnen.

Mijn eerste halve marathon!

Mijn doel om voor mijn 40e een halve marathon te lopen, heb ik afgelopen weekend gehaald. Mijn eerste halve liep ik zondag 14 februari tijdens het evenement Groet uit Schoorl.

Mijn voorbereiding

Laat ik eerlijk zijn door te zeggen dat mijn voorbereiding beter had gekund. Net zoals vorige winter loop ik stuk minder vaak hard. In mijn eentje loop ik niet graag in het donker en ook het weer speelt niet altijd mee. Desondanks liep ik wel regelmatig langere afstanden. Eén maand geleden stond er zelfs een training van Bussum naar Almere, zo’n 22 kilometer, op het programma.

Lage temperaturen

Het inschatten om de juiste kleding aan te trekken bij lage temperaturen blijft lastig. Bij de trainingen met de Almererunners trainen we volgens de Souplesse Methode, een methode waarbij een groot deel van de training rustig dribbelt. Dat zijn de momenten dat je snel afkoelt, dus een extra laagje kleding is geen overbodige luxe. Voor mij een leermoment dat ik met dergelijk kou liever een duurloop training volbreng.

Tijdens mijn training van Bussum naar Almere starte ik in de bebouwde kom en werd ik al snel warm. Eenmaal op de Hollandsebrug had ik de wind vol van voren en was het ijzig koud. Het hele stuk langs Almere Poort had ik tegenwind, waardoor ik afkoelde en mijn benen zeer begonnen te doen. Na 15 kilometer heb ik de handdoek in de ring gegooid, want ik werd niet meer warm.

Schoorl

Onderweg naar Schoorl kreeg ik al snel flashbacks naar die training van Bussum naar Almere. Het was drie graden, het waaide aan de kust met kracht 5 en het regende zachtjes. Toch ging ik met een doel naar Schoorl dus zonder twijfel stond ik na een goede warming up aan de start. Om 11:00 was de start en kort daarna kon ook ik beginnen aan mijn halve marathon. De eerste 12 kilometer liep ik redelijk vlak met een gemiddeld tempo van zo’n 6 minuten per kilometer (10 km/u). Met het glooiende landschap had ik geen moeite en ook de koude wind en regen leken geen rol van betekenis te spelen.

Na 12 kilometer ging het parcours voor zo’n 7 kilometer in noordelijke richting. Dwars door de duinen waarbij er steeds minder beschutting was en de wind vrij spel had. Een ijskoude tegenwind en regen maakte dit 7 loodzware kilometers. Ik koelde erg af en mijn benen werden steeds zwaarder. Hierdoor zakte mijn tempo enorm in en werd ik af en toe tot wandelen gedwongen. Mijn motivatie om door te gaan was groot, dus opgeven was geen optie.

De finish

De kilometers duurde steeds langer en zwaarder. Het besef dat ik er bijna was hield me gelukkig op de been. Het aftellen was echt begonnen toen ik het duinen gebied had verlaten. De geluiden van de finish werden steeds harder en er stond meer en meer toeschouwers. Toen ik met nog 250 meter te gaan ook de finish zag, kon ik er nog een sprint uit persen.

Na de finish besefte ik pas echt wat voor zware omstandigheden ik had overwonnen. Alles deed me zeer, maar ik had het gehaald. Mijn eerste halve marathon is een feit en dat zo’n 5 maanden voordat ik 40 wordt. Mission accomplished!

Mijn netto eindtijd was 2:21:46. Onder normale omstandigheden had dit zo’n 15 minuten sneller gekund, maar gezien de weersomstandigheden zat dat er niet in. Op naar de volgende!

Hoe ga jij om met jouw privacy?

Als het gaat om onze privacy, dan zijn wij allemaal heel stellig. Onze privacy is heel belangrijk, moet beschermt worden en mag niet op straat komen te liggen. Echter geven wij (on)bewust onze privacy gevoelige informatie zomaar weg. Zijn wij ons daar eigenlijk wel bewust van?

Onbewust of bewust?

De sociale media is niet meer weg te denken uit ons leven. Er zijn mijn weinig mensen die geen enkele van deze media gebruiken. Denk hierbij aan Facebook, Twitter of Instagram, we kennen en gebruiken er allemaal wel eentje. Op deze sociale media delen wij onbewust heel veel waardevolle informatie. Daarnaast installeren wij zonder na te denken allerlei (gratis) apps die ons gedrag moeiteloos volgen en registreren.

Zodra we iets gratis kunnen krijgen, denken wij kennelijk niet meer na. We geven zonder problemen belangrijke persoonlijke gegevens (gratis) weg. Ik doe er ook aan mee, maar begin steeds meer na te denken om hiermee te minderen. Maar hoe doe je dat?

Het gebruik van Facebook en Instagram is daar een goed voorbeeld van. Zij slaan ons gedrag op en gebruiken (of verkopen) deze gegevens om ons gericht te bestoken met advertenties. Onbewust hebben wij hier zelf toestemming voor gegeven, want wij hebben immers de algemene voorwaarden geaccepteerd (maar niet gelezen). Doe je niet mee, dan mis je een hoop … tenminste zo ervaar ik het.

Biologische data

Nu een gezonde en sportieve levenstijl is helemaal trending is, worden er steeds meer apps en website ontwikkeld die ons daarbij ondersteunen. Zo sport ik met een horloge van Garmin die onder andere mijn hartslag, afstand, snelheid en locatie vastlegd. Deze gegevens worden gesynchroniseerd met mijn account op hun website en kan gedeeld worden op de diverse sociale media. Weten wij eigenlijk wel wat Garmin met al deze informatie doet? Ik niet, want ik wil gewoon mijn gegevens bijhouden. Toch maar eens nakijken dus?

Nike heeft al hardloopschoenen uitgerust met een sensor die samenwerkt met een app voor de iPhone. De gegevens die hiermee worden vastgelegd komt zo ook bij Nike terecht. Hoewel de gegevens nu volgens mij nog niet verkocht worden, weet je nooit wat er in de toekomst wel mee gebeurd. Zo staat deze data in Amerika, waardoor de NSA deze data kan opeisen. En het ergste in deze is, wij hebben zelf betaald voor deze extra gadget in deze hardloopschoenen! Wil je dat wel?

Google kijkt mee

Wisten jullie dat Google, groot geworden met hun zoekpagina, eigenaar is van het bedrijf Nest Labs? Dit is de producent van de slimme zelflerende thermostaat Nest. Een thermostaat die ons gedrag leert kennen en daardoor ons huis optimaal kunnen verwarmen. Deze Nest deelt zijn kennis online, zodat wij hem kunnen bedienen met een app. Google dringt letterlijk ons leven binnen via allerlei apparaten en applicaties. Hoe veilig zijn deze gegevens?

Ik heb niets te verbergen

Dit roep ik regelmatig, maar eigenlijk is dat een hele naïeve opmerking. Ons gedrag, dus ook mijn gedrag, is goud waard. We hebben eigenlijk meer te verbergen dan we zelf denken. We moeten ons er ook meer bewust van worden en daar naar handelen. We hebben genoeg te verbergen, maar hoe doe je dat?

Zo wil Achmea korting geven op een autoverzekering, maar daarvoor moeten wij een apparaatje in onze auto die ons rijgedrag wil volgen. Een voorbeeld waaruit blijkt dat onze data, in dit geval rijeigenschappen, heel veel geld waard is. Ze geven echt geen korting omdat een verzekeringsmaatschappij ons aardig vinden. Ze willen gewoon winst maken, dus die korting wordt met de verkoop van deze gegevens terugverdiend.

Dilemma

We hebben dus permanent een (on)bewuste dilemma rond om onze privacy. We zeggen dat we het heel belangrijk vinden, maar delen (on)bewust toch heel veel waardevolle informatie. Het is eigenlijk niet tegen te gaan, want we gaan allemaal (on)bewust mee met alle online ontwikkelingen. Steeds meer apparaten worden gekoppeld aan een Wifi-netwerk of het internet voor extra functionalieteiten die we graag willen gebruiken.

Onlangs moest ik een nieuwe wasmachine en droger kopen. De verkoper was erg enthousiast over twee bepaalde modellen die via het Wifi-netwerk met elkaar kunnen communiceren. De droger krijgt dan door wat voor was er in de wasmachine zit. En ander merk had zelfs een mogelijkheid om je apparaten te bedienen via je smartphone. De verkoper wist alleen niet of al deze informatie richting de fabrikant doorgespeeld wordt.

Meten is weten: hardloopanalyse!

In eerdere blogs heb ik aandacht besteed aan het gebruik van een uitgebreid sporthorloge. In mijn geval was dat een Garmin Forerunner 610 met hartslag band.

Je leest het goed: het was een Forerunner 610, want ik heb inmiddels de overstap gemaakt naar een Fenix 2. Een nog uitgebreider horloge dat nog meer gegevens verzamelt, maar is dat wel nodig?

Trainen op gevoel

Eén van de stelregels bij het trainen is, dat je nog moet kunnen praten tijdens het hardlopen. Korte zinnen van enkele woorden moet je kunnen uitspreken. Dan train je niet op je maximale hartslag. Met deze stelregel heb je dus geen hartslagband nodig. Maar kunnen wij zonder al die meetgegevens onze progressie analyseren?

Meten is weten

Een voordeel van het trainen met meetapparatuur is dat je achteraf (redelijk) nauwkeurig kan analyseren wat het resultaat van je inspanning is. Ook tijdens het lopen kan je de gegevens van je progressie raadplegen. Dit meten kan met behulp van speciale sporthorloges, maar ook via apps op je smartphone.

Apps op je smartphone

Runkeeper is wellicht de bekendste app voor op je smartphone. Een gebruikervriendelijke applicatie voor het loggen/tracken van al je activiteiten. In combinatie met een bluetooth hartslagband, kan je ook het verloop van je hartslag opslaan. Uiteraard bestaan er nog veel meer applicaties, maar dat is een persoonlijke keuze.

Sporthorloges

Sporthorloges zijn er in verschillende merken en uitvoeringen. Zelf vind ik een GPS en hartslagmeter het minimale wat een horloge moet hebben. Aangezien ik een Garmin Edge 705 op mijn racefiets heb, was mijn keuze voor een horloge voor Garmin zo gemaakt. Ik ben erg te spreken over de Connect website, maar dat is natuurlijk persoonlijk.

Mijn ervaring

Persoonlijk haal ik de nodige motivatie uit alle gegevens die een app of een horloge kan verzamelen. Het is natuurlijk erg leuk om terug te zien welke route je hebt gelopen, maar met name de meetgegevens zijn leerzaam om te analyseren.

Zelf ben ik geen liefhebber van het gebruik van mijn smartphone. Ik vind het niet prettig om deze om mijn arm te dragen en een hardloopbroek heeft vaak geen afsluitbare zakken. Om die reden heb ik vorig jaar een Garmin Forerunner 610 gekocht.

Ik ben ook steeds minder onderweg bezig met mijn horloge. Ik luister steeds meer naar mijn lichaam en ik let op mijn looptechniek. Dit gevoel probeer ik bij het achteraf analyseren van de gegevens naar boven te halen om dit te vergelijken. Dit vind ik erg leuk om te doen, want het is leerzaam en stelt je instaat te genieten tijdens het lopen. Je bent immers minder met cijfertjes en meer met het sporten zelf bezig.

In mijn volgende blog ga ik dieper op de Fenix 2 in.